Supreme Court No.2578/2530

         กลายเป็นประเด็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ทันที จากรายการ “โหนกระแส” กับศึกสายเลือดและข้อพิพาท “หวยอลเวง 6 ล้านบาท” (งวด 16 มิ.ย. 69) ที่อำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ ระหว่าง “ป้ายอม” (ลูกค้า) และ “ป้ามณี” (แม่ค้า) โดยมีน้องสาวแท้ๆ ของแม่ค้ามาเป็นพยานฝั่งลูกค้า!

        เรื่องราวสรุปสั้นๆ คือ ลูกค้าโทรสั่งซื้อเลขท้าย “184” ปากเปล่า แม่ค้ารับปากจองไว้ให้ ยึดถือตามประเพณีที่ซื้อขายกันมานานกว่า 10 ปีว่าค่อยจ่ายเงินหลังหวยออก แต่พอหวยออกรางวัลที่ 1 ปมโป๊ะแตกเมื่อแม่ค้าแอบนำสลากใบนั้นไปขึ้นเงิน 6 ล้านบาท พร้อมอ้างว่า “จำไม่ได้ว่าใครจอง และลูกค้ายังไม่ได้จ่ายเงิน สลากจึงเป็นของตนเอง”

ในมุมของกฎหมายแพ่ง นิติกรรมการซื้อขายลอตเตอรี่เข้าข่ายการซื้อขาย “ทรัพย์เฉพาะสิ่ง” (ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 458 และ 460) ซึ่งมีหลักการสำคัญดังนี้:

หากพลิกแฟ้มคดีในอดีต วงการนักกฎหมายมักยกแนวคำพิพากษาศาลฎีกามาเทียบเคียงบรรทัดฐาน ดังนี้:

          คดีนี้หลักฐานสำคัญจึงอยู่ที่ “การพิสูจน์ความจริง” ว่ามีการตกลงซื้อขายเลข 184 กันจริงหรือไม่ ซึ่งฝั่งลูกค้าได้เปรียบอย่างมากที่มี “น้องสาวแม่ค้า” มาเป็นพยานปากเอกยืนยันการสนทนา

          จำไว้เป็นความรู้รอบตัว: “ซื้อหวยปากเปล่า ถึงยังไม่จ่ายตังค์ ถ้าตกลงขายกันแล้ว หวยใบนั้นเป็นของเราทันที!” แม่ค้าไม่มีสิทธิ์ริบไปเป็นของตัวเองเพียงเพราะเรายังไม่ได้จ่ายเงิน