การฟ้องคดีเกี่ยวกับการเล่นแชร์ หากคู่สัญญามีการเล่นแชร์กันหลายวง และเกิดข้อพิพาทขึ้นจนต้องนำคดีขึ้นสู่ศาล คำถามสำคัญประการหนึ่งคือ
หากโจทก์ฟ้องเรียกเงินตามสัญญาเล่นแชร์หลายวงในคดีเดียวกัน จะสามารถนำทุนทรัพย์ของทุกวงมารวมกัน เพื่อพิจารณาว่าจะสามารถอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้หรือไม่ ?
ประเด็นนี้มีความสำคัญ เนื่องจากประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 วรรคหนึ่ง กำหนดข้อจำกัดเกี่ยวกับการอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง โดยพิจารณาจากจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์
กรณีมีสัญญาเล่นแชร์หลายวง จึงต้องพิจารณาว่า ทุนทรัพย์ของแต่ละวงสามารถนำมารวมกันได้หรือไม่
หลักตามคำพิพากษาศาลฎีกา
ศาลฎีกาวางหลักว่า “หากโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองชำระเงินตามสัญญาเล่นแชร์รวมหลายวง และ แต่ละวงมีรายละเอียดและข้อสัญญาที่แตกต่างกัน การผิดสัญญาในวงหนึ่งไม่ได้ทำให้ถือว่าจำเลยผิดสัญญาในวงอื่นด้วย”
ดังนั้น สัญญาเล่นแชร์แต่ละวงจึงมีลักษณะเป็นข้อสัญญาที่แยกออกจากกัน แม้จะถูกนำมาฟ้องรวมกันในคดีเดียวก็ตาม
การพิจารณาทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์จึงต้อง แยกคำนวณตามจำนวนทุนทรัพย์ของแต่ละวงแชร์ ไม่ใช่นำทุนทรัพย์ของทุกวงมารวมกันเพียงเพราะโจทก์ยื่นฟ้องเป็นคดีเดียว
เมื่อทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในแต่ละวง ไม่เกิน 50,000 บาท จึงอยู่ในกรณีที่ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 วรรคหนึ่ง
กล่าวโดยสรุปคือ
ฟ้องหลายวงแชร์ในคดีเดียว ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถนำทุนทรัพย์ของทุกวงมารวมกันเพื่อให้พ้นข้อจำกัดในการอุทธรณ์ได้
หากสัญญาเล่นแชร์แต่ละวงมีข้อตกลงและความรับผิดที่แยกจากกัน การคำนวณทุนทรัพย์เพื่อพิจารณาสิทธิในการอุทธรณ์ต้อง พิจารณาแยกเป็นรายวง
ดังนั้น แม้เมื่อรวมทุนทรัพย์ของแชร์ทุกวงแล้วจะมีจำนวนเกิน 50,000 บาท แต่หากทุนทรัพย์ของแต่ละวงยังไม่เกิน 50,000 บาท ก็ยังต้องพิจารณาข้อจำกัดในการอุทธรณ์ตามทุนทรัพย์ของแต่ละวง
หลักสำคัญจากฎีกานี้จึงอยู่ที่ “ความเป็นเอกเทศของสัญญาแต่ละวงแชร์” มิใช่เพียงการที่โจทก์นำข้อเรียกร้องทั้งหมดมาฟ้องรวมกันเป็นคดีเดียว
